zondag 2 april 2017

Alarmistische visies

Disclosing decay, Angus Taylor (Beelden aan Zee)


Gisteren keek ik de uitzending van Jeroen Pauw terug waarin de activiste Anne Fleur Dekker zich mocht komen verantwoorden voor haar ironische tweets rond de PVV van Geert Wilders en de oproep Thiery Baudet te taarten. Er was acheraf commotie over. Ze werd aangepakt en internetters tuimelden over elkaar heen om Pauw te ontmaskeren als een rechtse seksist die meet met twee maten. Iemand die bedreigd wordt door het rechtse tuig moet zich daaronder maar staande houden.

Er kwam inderdaad een spervuur van Pauw en VVD'er Nijpels – ahum: “ik ben wel voor een revolutionaire jeugd, maar ...”. Dit maakte niet dat Dekker water bij haar wijn deed. Goed om te zien. Verder was het nauwelijks opmerkelijk. Pauw heeft wel vaker dat badinerende toontje tegen gasten die hij kennelijk moet uitnodigen in zijn vrolijke show voor het slapen gaan. Een TV-show die toch vooral bedoeld is om producten aan te prijzen en even lekker oppervlakkig door het nieuws te gaan. Niets aan de hand. Of ben ik te gelaten en aan het aftakelen? Eigenlijk vraag ik me meer af waarom ik het niet gewoon naast me neerleg.

Opmerkelijk was wel dat de aanwezige Marianne Thieme een paar keer uitdrukkelijk en duidelijk Dekkers kant koos. Ze had kunnen denken: ik zit hier voor het klimaat en om te pleiten dat partijen boter bij de Parijse vis doen, dat is voldoende. “Parijs, daar ligt de kijker niet van wakker,” wist de waakzame Pauw in het klimaatdeel van het programma. “Kan het niet wat dicht bij huis?” Motto: houd het simpel, houd het verteerbaar.

Niet gek dat zo iemand kiest voor het kleinmaken van iemand met een grote mond in plaats van het bespreken of een alarmistische visie op en een navenante aanpak van extreem rechts wel de beste is (ik denk persoonlijk van niet). Veel te ingewikkeld voor de kijker thuis. Pauw houdt het liever kinderlijk duidelijk en opgewonden als het kan.

Geen opmerkingen: